خوزستان سرزمینی است که معماری آن همیشه با اقلیم، فرهنگ و طبیعت ارتباطی عمیق داشته است. گرمای شدید، حضور رودخانهها، تنوع فرهنگی و سابقه تاریخی این منطقه باعث شده معماری در این سرزمین همواره راهکارهای خاصی برای ایجاد آسایش و هویت پیدا کند.
معماری بومی خوزستان بر پایه شناخت دقیق محیط شکل گرفته است. استفاده از سایه، حیاط مرکزی، فضاهای نیمهباز و توجه به جریان هوا نمونههایی از راهکارهایی هستند که معماران گذشته برای هماهنگی با شرایط اقلیمی به کار میبردند.
در معماری معاصر نیز این نگاه ادامه پیدا کرده است. معمار امروز تلاش میکند میان تکنولوژی، نیازهای جدید زندگی و ویژگیهای بومی منطقه تعادل ایجاد کند. استفاده از مصالح مناسب، کنترل نور طبیعی و طراحی فضاهای انسانی از مهمترین اصول معماری پایدار در خوزستان هستند.
شناخت معماری خوزستان تنها مطالعه ساختمانها نیست؛ بلکه شناخت رابطه انسان با محیط، تاریخ و فرهنگ یک سرزمین است