فرهاد احمدی
فرهاد احمدی (۱۳۲۹–۱۳۹۹) از تأثیرگذارترین معماران معاصر ایران بود که نقش مهمی در شکلگیری جریان معماری زمینهگرا و پایدار در کشور ایفا کرد. او تحصیلات خود را در رشته معماری و شهرسازی در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران به پایان رساند و در سال ۱۳۵۶ با درجه ممتاز فارغالتحصیل شد. پس از آن علاوه بر فعالیت حرفهای، به عضویت هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی درآمد و سالها به تدریس معماری، طراحی در بافتهای تاریخی و معماری پایدار پرداخت.
احمدی معتقد بود معماری نباید صرفاً به خلق فرمهای متفاوت و چشمگیر محدود شود، بلکه هر ساختمان باید از بستر فرهنگی، تاریخی، اجتماعی و اقلیمی محل پروژه الهام بگیرد. آثار او تلاشی برای ایجاد تعادل میان سنت و نوگرایی، فناوری و هویت ایرانی، و عملکرد و زیباییشناسی هستند.
فعالیت حرفهای او عمدتاً از طریق دفتر مهندسین مشاور دورانشهر انجام میشد؛ دفتری که او بنیانگذار و معمار ارشد آن بود. از پروژههای شاخص او میتوان به مرکز فرهنگی دزفول، فرهنگسرای فرشچیان اصفهان، شهر کتاب آرژانتین، سفارت ایران در سئول و استکهلم و کتابخانه مرکزی دانشگاه علم و صنعت اشاره کرد.
